zondag 6 december 2009

Hoe durven ze!

Pakjes avond.

Iemand is de klos en moet naar buiten in de regen om even hard op de deur te bonzen.
Die iemand, dat ben ik. En omdat het niet zulk lekker weer is, ben ik weer snel terug.

Hubby zegt direct bij binnenkomst dat ik te snel weer terug ben en mijn vierjarige wijsneus vraagt me wie daar zo hard op de deur heeft gebonst en of ik misschien een Piet heb gezien. Ik spring met haar naar buiten en zeg: "Zie je ze weg rennen, meis?"
Maar de enige die de Pieten ziet, ben ik. Zij niet.
Ze loopt opgewonden richting de achterdeur, want misschien zijn ze daar nog. Een beetje mopperend, dat wel.

"Kom mam, kom gauw. Zijn ze nou besodemieterd! Hè mam? Zijn ze nou helemaal besodemieterd!"

woensdag 11 november 2009

Waar zijn ze?

Herinneringen.
Ik heb er vele.

Vandaag, al surfend, valt mijn oog op "Tank Girl". Ineens zit ik weer in Werribee, in Australië bij een vriend op de bank. Scott heet hij. Hij is kaal met een enorme tatoo op zijn hoofd. En het is de aardigste knuffelbeer die ik ooit ontmoet heb.

We kijken samen naar Tank Girl terwijl mijn toenmalig vriendje in de kroeg aan het werk is. En ik weet niet of het het gezelschap is of dat het werkelijk zo'n leuke film is, maar als de film is afgelopen, kijken we hem direct weer.

Zo maar een herinnering, waarvan ik niet eens meer wist dat ik hem had. Puur toeval en geluk dat ik die woorden op mijn beeldscherm zie staan. Wat als ik het nu niet had zien staan? Had die herinnering dan ooit nog teruggekomen uit zichzelf? Of móest ik die woorden zien om de herinnering op te roepen? De hele avond pieker ik.
Want hoeveel meer herinneringen zitten er verborgen? En wat is er nodig om die tevoorschijn te toveren? Welke combinatie van woorden dien ik te zien alvorens zij een glimlach op mijn gezicht toveren? En wat als ik die combinatie van woorden nu nooit meer tegenkom. Betekent dat dat mijn herinnering dan ook niet meer op mijn netvlies verschijnt?

Herinneringen. Ik heb er vele.
Zoveel zelfs, dat ik ze me niet eens meer allemaal herinner.

woensdag 13 mei 2009

Concurrentiestrijd

“Mama, ben jij nog blij met mij?”, vraagt ze me, terwijl haar blonde kuif nét boven het dekbed uitsteekt. “Tuurlijk!”, antwoord ik en er volgt direct een enorme knuffelsessie met veel natte en lange kussen.

Onze grote, kleine meid is de concurrentiestrijd aangegaan. Die tweeling die er bij is gekomen, is best leuk en lief, maar er is lang zo veel aandacht niet meer of tijd voor de nummer 1. Inmiddels zijn er aardig wat dingen uitgeprobeerd en hebben vele ondeugden de revue gepasseerd, maar ééntje springt er toch wel uit. Die is altijd succesvol. Dan zijn alle ogen weer gericht op de eerstgeborene.

In de broek plassen.

Hoe zeer ik het ook geprobeerd heb te verbloemen, dat ik het reuze vervelend vind, heeft ze gemerkt. En daar maakt ze dan ook dankbaar misbruik van. Ik weet dat ik het moet negeren. Dat heb ik ook een tijd volgehouden. Maar wanneer een meisje van bijna vier jaar oud je aankijkt en vervolgens in haar broek plast, terwijl er nog 3 uitpuilende wasmanden op je staan te wachten, probeer dan maar eens zulk gedrag te negeren.

Dat kan ik nu juist niet altijd, of liever, dat kan ik bijna nooit. Ik ontplof. Waarna ze steevast weer vraagt: “Mama, ben jij nog blij met mij?”.

Het antwoord is altijd hetzelfde, dat moge duidelijk wezen. En terwijl ik de natte kussen in ontvangst neem, troost ik mij met de gedachte dat ze vast voor haar achttiende zindelijk is…

dinsdag 24 maart 2009

Feeling young and restless

Gisteravond stond ik genietend in Paradiso. Lyle Lovett trad er op en manlief en ik waren present. Mr. Lovett had er zin in: het werd dan ook laat. En boy o boy, wat was het goed.

Dat het publiek in mijn ogen heel oud was, deed niet af aan de pret. Dat hubby poeslief aangaf dat de meerderheid van de mensen nog geen 5 jaar met mij scheelde, dan weer wel.

Waar komt die wisselvalligheid toch vandaan? Het ene moment voel ik mij hoogbejaard en zeer bezwaard over alle zichtbare grijze haren. (Let op de nuancering. Inmiddels maak ik mij alleen nog maar druk om de zichtbare exemplaren. Ik weet heus wel wanneer een strijd bij voorbaat verloren is!) Het andere moment voel ik mij minstens 15 jaar jonger dan mijn decenniumgenoten.

Genoeg overpeinzingen. Voor het geval jullie een klein stukje willen meegenieten:

[gadget][/gadget]



dinsdag 3 maart 2009

De koek is op!

De slagroom zit erin en de koek is op! Weg zijn de twee bloemkolen! Tegenwoordig is het meer van de uitgedroogde theezakjes, als je begrijpt wat ik bedoel. Gelukkig heb ik van hubby begrepen dat je ook van vergane glorie kunt houden.
Maar die toyboy, die zit er niet meer in.

Daartegenover staat dat de nachten inmiddels gelukkig weer wat langer zijn geworden. Al mijn bengels slapen de nacht door en dat doet me deugd. Ik begon overdag (en 's nachts) al een aardig kort lontje te krijgen. En het was al niet zo'n heel lang lontje om mee te beginnen.

Nu heb ik op de korte termijn nog één hele grote uitdaging: een nieuwe bikini voor de zomer. Eentje die mijn theezakjes weer op watermeloenen doet lijken en die de landkaart op mijn buik camoufleert. Zoals mijn hubby het zo prachtig samenvatte: "Ing, dat heet een badpak!"

zaterdag 24 januari 2009

Barre Tijden

Al eerder heb ik geblogd over mijn, overigens waardeloze, kwaliteiten als Poetsvrouw. Zelfs nu ik geen beschikking meer heb over een pc of over Nederland 1, 2 of 3 en de avonden plots weer veel langer duren, wil het nog steeds niet lukken...
Ik kan nu eenmaal werkelijk geen enthousiasme veinzen voor - noem eens wat- De Was of De Afwas of Het Opruimen.
Ik ben er niet voor in de wieg gelegd en heb de overtuiging dat in mijn vorig leven er een stijl op hield die stukken beter paste bij mijn afkomst. Met uiteraard mega veel personeel om de rotzooi achter mijn kont op te rapen!
Barre tijden: geen tv en veel huishoudelijk werk... En ik?
Ik heb bijna geen smoesjes meer over!